شب امید

راه عشق دراز
و پاى استقامت خسته است.
در سفر عشق
اما
راهى جز رفتن نيست.

بايد رفت..
بايد حلاوت خريت هر مرد را
در آغوش باز يک زن
که براى خريد
بيش از هفت فرسنگ
و براى مهمانى
بيش از هفت قدم
نميتواند راه برود
جستجو کرد.

مشکل ممنوعيت واردات خودرو

Omid نوشته بود:

مشکل ممنوعيت واردات خودرو

ايول! حال دادي.

موزيک فوق العاده است.

به اوفکر نميکنم. صداي دوچرخه روي برگ‌هاي کنار پياده‌رو کم و زياد مي‌شود تا مي‌ايستد. هوا ايستاده، منتظر. سنگريزه قوس برمي‌دارد مي‌خورد آن طرف خيابان به شير قرمز آتش‌نشاني. شير صداي نامفهومي از خودش درمي‌آورد، انگار بگويد هوم يا بوم. آنچه را که روزى ارزويم بود نه صدايش را ميشنوم نه حتا اسمش را به خاطر مي آورم...

حافظ به روايت حافظ شناسان

شايد واقعا چيزى براى ديدن نمانده باشد
اما شعر من
هر روز از من پيشى ميگيرد
سرش را پايين مى اندازد
موهايش را مرتب ميکند
و بسوى خروشى آرم
در رقت انديشه هاى سرد خود
رهسپار ميشود...

دومين کنگره روشهاى پسا ساختار گرايانه براى هدفزدايى از سامانه هاى سنتى ازدواج موقت

ماه را زير خورشيد پهن ميکنم
تا برايت «ماه خشکه» درست کنم
براي آن شبهاي ابري
که ماه نداري...

---
شبِ تولدِ اميد
شبِ اميدِ تولده
شبِ اميدِ همه تولدهاست!
تولدت مبارک!

مدتى هست که نه من پول دارم بدم دخترا باهام عکس بگيرن و نه هوا اونقدر سرد ميشه که من پالتو بپوشم و در راه رفتن به اداره تامين اجتماعى xس شعر تو فروم پست کنم. بنابرين بهتره بيش از اين ضايع نکنم و سر و ته اين تاپيک رو همينجا به هم بيارم. بعدا يه پست خدا حافظى ميزارم تا اون دختهرايى که با من عکس گرفتن مثل اونهايى که عکس نگرفتن ناراحت نشن.

تصوير يک گفتگوي انجام نشده

يکي از شاعران قرون وسطا مي فرمايد:
دوباره غربت آن ماجراي دلتنگي
و من که گم شده ام لا به لاي اين همه دلتنگي

معني شعر:
اگه اميد نخواد اينجا بنويسه و عکس بذاره ،‌ چه کنيم؟
Sad

هر بار که عکس دو نفره اميد و زيبا رويان اون ور آب رو مي ديدم بسي به خودمان اميدوار مي شديم
Razz

ولي خدائي اميد جان بين اين همه عکسي که گذاشتي اين آخري* يه چيز ديگه اي بود

* زيبا روي مورد بحث

الهه پاک بوسه را بر محمل لبانت مي نشانم
تا آبشاران نگاهت در انتظار فصل باران نماند

با ملودي آبي چشمانت در خاطره اي نشسته
و شام غريبان گيسوانت را در لبخندي به سوگ

بيانيه پانزدهم ميرحسين موسوي

چند شب ِ پيش خواب ميديدم که تو خواب گلناز نيستم: مرد ِ گنده نسبتا کم مويي بودم که شغلم دوشيدن ِ گاو بود. پيشبند ِ سفيد ميبستم و چکمه هاي مشکي لاستيکي پام بود. البته من حتي در خواب هم خودم رو دست ِ کم نميگيرم و يه گاو دوش ِ معمولي نبودم، من يه قديس بودم که براي رد گم کردن در لباس ِ شيردوش ها قايم شده بودم. باري، تو خواب نميدونم چه طوري شد که خانوم ِ بلند باريک ِ چشم و ابرو و مو مشکي اي رو ملاقات کردم که عاشقش شدم و خيلي هم سريع به خانوم پيشنهاد ازدواج دادم. خانوم ِ بلند و باريک نسبتا زد تو پوزم و ردم کرد رفت. باري، شيش سال تو خواب گذشت و وقتي که خانوم داشت زن ِ يکي ديگه ميشد، رفتم بهش گفتم که من يه قديسم (به عنوان برگ ِ برنده) و براي اينکه اثبات کنم که من شخصيت ِ برجسته اي هستم، کاسه سرم رو با ملايمت از جا درآوردم و گذاشتم جلوش. خانوم سريع به من ايمان آورد و اگر همسايه بالايي بزمچه هشت ِ صبح ِ روز ِ شنبه ديوار رو با دريل سوراخ سوراخ نميکرد، چه بسا که مراسم ِ عروسيم با يه خانوم رو هم جشن ميگرفتم. اما خوابم مثل ِ بادکنکهاي مونت قويال، در ابرهاي مونترال گم شد و رفت.

خوابهاي مونترال

از در دو لنگه که مي‌گذري وارد يک محيط بزرگ و تاريک مي‌شوي. از اکوي قدم‌هايت حس مي‌کني يک سالن است، ولي آن قدر تاريک است که نمي‌تواني تخمين بزني چقدر بزرگ است. بيست سي قدم جلوتر دو عکس به ديوار زده‌اند و به‌شان نور تابانده‌اند. هر دو عکس از انتهاي نوراني يک دالان گرفته شده‌اند. دالان‌ها از درخت‌هايي شکل گرفته‌اند که فشرده به هم ديوارها و سقف دالان را ساخته‌اند و در انتهاي دالان فضاي باز سر سبز و روشني هست. انگار بعد از گشت و گذار در يک باغ مخفي تنگ و باريک، داري به قسمت‌هاي هميشگي و نيمکت‌دار باغ برمي‌گردي. وقتي تابلوها را ديدي و برمي‌گردي درست لحظه‌اي که مي‌خواهي از سالن خارج بشوي بي‌مقدمه صداي ناقوس‌ها بلند مي‌شوند...

سکوت از پشت دوبار سريع‌تر است

گفتم خدايا
چگونه است که صداى آنها را ميشنوى اما صداى من را نه
گفت صداى آنها صداى دل است
اما از آن تو
صداى خسته يک عشق که در بغض دستهاى خود
اشک بهار را آبستن است

باران را بايد شست
چشم ها را بايد بست
و زندگانى را دوباره
از نو
سجده کرد.

داشتم برايش تعريف مي‌کردم که اول فقط باد بود و ستاره‌ها. بعد يکي دو ستاره افتادند کف زمين، چشمه شدند. کنارشان سروها سر بلند کردند و صبح شد. همان موقع اولين سرودها را شنيديم. همان سرودهايي که تا جان آدم راه پيدا مي‌کنند و برايت از گذشته و آينده مي‌گويند. باد با خودش سرودها را به همه‌جا برد تا جاودانه شوند. بعد برايش تعريف کردم پيرمرد که آمد هيچ نگفت. رفت کنار جوان‌ترين سرو، تکيه داد بهش و هزار سال به افق خيره شد...

هزار سال سکوت در شعر عاشقانه فارسى

روزي که گذشت هيچ از او ياد مکن
فردا که نيامده ست فرياد مکن

برنامده و گذشته بنياد مکن
حالي خوش باش و عمر بر باد مکن

رباعيات حکيم عمر خيام

کي باورش ميشد که
که من يه روز مجبور بشم
توي روياهاي شبانه ام
به خاطر تو
گرگ بکشم
و به گله فيلها حمله کنم

چند خط يدکي:

چطور تونستي؟
تو که رودخونه بودي
چطور تونستي از زندگيم بيرون بريزي
تو که خون من بودي...

عکس يدکي

هنوز نميدانم
که شعر قبلي را ادامه دهم
يا
شعري جديد
از کف دستهايت بشويم
به تخم مرغهاي رنگ رنگي ايسترم هم نيست!
که چه فکر ميکنيد!
فقط ميدانم که راه درازيست تا بينهايت...